Afwijzing: de kracht en de pijn
We willen erbij horen, een onderdeel zijn van… ons geliefd en erkend weten.
Dit verlangen stuurt ons… al héél lang.
De omgeving is een belangrijk onderdeel van de vorming van ons ik en ons gedrag.
Afwijzing en erbij horen… Als een vuurtoren die steeds in beweging is, het licht dat steeds richting geeft.
En stel… dat jouw lichaam in beweging wil zijn, omdat… stilte en rust al zo lang onrust veroorzaken, dat de vuurtoren keer op keer het licht laat schijnen op stemmen, gezichten die jou afwijzen.
Zit stil, hou je mond, ga de klas maar uit, heb je weer niet geluisterd… en thuis…
Thuis is er zonder een diepe verbinding, waar iedereen altijd ‘aan’ staat, in beweging: niet zeuren, ga staan, vecht, laat je zien op het voetbalveld en daarbuiten,
waar kracht en macht samenkomen.
En toch… die arm om je heen, de erkenning dat stilzitten… zo lastig kan zijn, de vraag: wat kan ik voor je doen? Kom eens bij mij, dan kijken we samen.
De ogen van anderen, gericht op jou. Je stoere gedrag geeft ook bewondering, en dat… geeft dan toch: gezien worden. Zonder kunnen we niet.
Ga de klas maar uit… Door het raam, een gek gezicht, ogen die jou zien… Je ziet bewondering, je ziet een lach. Je voelt: ik word gezien.
Zo gaat je leven door… Daarbuiten, in je stoerheid, is je kracht. Daarbuiten: erbij horen. Dat geeft het broodnodige: ik mag er zijn, ik hoor erbij.
Je pantser wordt groter en groter om te staan in die buitenwereld.
Maar binnen? Wat voel je nog? Of is voelen…
verdwenen, omdat de angst, de afwijzing… te groot en niet te overleven was?
Dan rest het stoere, het pantser, als een overlevingsjas, verwoordend: je zijnsjas.
Staan zonder echte intimiteit, zonder echt te voelen, klaar voor de strijd die al jong is aangeleerd.
Tot jouw lef naar binnen gaat, je lef dat er altijd is geweest…
Nu dat lef wordt ingezet om te gaan, te gaan naar dat jongetje van toen… die er zo graag bij wilde horen, maar keer op keer op keer
de klas werd uitgestuurd.
Jij hoort er niet bij. Ga jij maar weg… Wil nu gezien, getroost en heel worden.
© Marian Jansen Noyon