Vastzitten

Alleen.

Ik wil naar buiten

Maar ik  kan het niet.

Ik zit in mijzelf

In mijn eigen ruimte mijn eigen ‘tuin’

Mijn grens lijkt verborgen

Terwijl hij er juist heel stevig is

Alleen het is eenrichtingsverkeer

Alles van buiten komt naar binnen

Het beschermd mij niet van het ‘buiten’

Het is soms zoveel

Zoveel wat allemaal binnenkomt

Wat niet zomaar naar buiten gaat.

Alsof ik verdrink

Verdrink in alles wat binnenkomt

Ik voel, ik zie  ik ruik  intens
Het komt erin maar gaat er niet zomaar uit.

Het is zoveel,

Het overvalt mij

Ik raak mijn ruimte kwijt

Ik bots tegen mijn eigen grens

Ik gil, schop en schreeuw

Ik ben boos

Ik kan het niet alleen.

© Marian Jansen Noyon